ผลของโปรเจสเตอโรนทเคลอบดวยไคโตซานและมอลโทเดกซทรนตอการพฒนารงไขกงขาวแวนนาไม Litopenaeus vannamei Boone, 1931

Abstract

การเตรียมไคโตซาน:มอลโทเดกซ์ทรินไมโครแคปซูลของฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน เพื่อนำไปผสมลงในอาหารกระตุ้นการพัฒนารังไข่ในแม่พันธุ์กุ้งขาวแวนนาไม (Litopenaeus vannamei) ด้วยเทคนิคการอบแห้งบนพ่นฝอย พบว่า อัตราส่วนของไคโตซาน:มอลโทเดกซ์ทรินที่เหมาะสมคือ 1:2 (v/v) เมื่อใช้อุณหภูมิขาเข้า 140 องศาเซลเซียส การเพิ่มประสิทธิภาพในการเก็บกักฮอร์โมนโดยการเติม 0.1% Pentasodium tripolyphosphate (TPP) ส่งผลให้สามารถเก็บกักโปรเจสเตอโรน 1 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร เพิ่มขึ้นเป็น 28.99 ± 0.84% อัตราการหลั่งของฮอร์โมนออกสู่ภายนอกสูงสุดที่ pH 5.5 ใน 1 ชั่วโมงแรก เท่ากับ 57.25 ± 0.78% และลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งคงที่ในชั่วโมงที่ 4 เมื่อนำไมโครแคปซูลที่ผลิตได้ไปผสมลงในอาหาร พบว่าแม่กุ้งขาวแวนนาไม ที่กินอาหารที่ประกอบด้วยฮอร์โมนเข้มข้น 2.2 mg P4/kg feed มีคุณภาพของการสืบพันธุ์ดีกว่าแม่กุ้งที่กินอาหารฮอร์โมนเข้มข้น 1.1 และ 3.3 mg P4/kg feed โดยนับจากความเร็วในการพัฒนาไข่และรังไข่ ความถี่ในการวางไข่ และขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางไข่ภายในเวลา 3 วันหลังตัดตา แม่กุ้งที่ได้รับอาหารฮอร์โมนเข้มข้น 2.2 mg P4/kg feed สามารถพัฒนารังไข่และไข่ ได้ 1 ครั้ง และมีแนวโน้มที่จะวางไข่ครั้งที่ 2 ในรอบการตัดตา 10 วัน จำนวนไข่ที่ได้ต่อน้ำหนักแม่กุ้ง เท่ากับ 1,357 ± 450 ฟอง/น้ำหนักตัว ขนาดของไข่ที่ไดไม่แตกต่างจากกลุ่มทดลองอื่น เมื่อตรวจวัดปริมาณโปรเจสเตอโรนในเลือด พบว่าแปรผันตามปริมาณฮอร์โมนที่ผสมลงในอาหาร โดยปริมาณโปรเจสเตอโรนในเลือดสูงที่สุดในสัปดาห์แรกภายหลังจากได้รับอาหารทดลอง (0.77 ± 0.12 ng/ml) จากนั้นจะค่อย ๆ ลดต่ำลงจนกระทั่งคงที่ในสัปดาห์ที่ 4 (0.04 ± 0.02 ng/ml) เมื่อศึกษาปริมาณโปรเจสเตอโรนในแต่ละระยะการพัฒนาของรังไข่และไข่ ในแม่กุ้งควบคุม ฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนมีระดับต่ำสุดที่รังไข่ระยะที่ 1 และจะค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้นจนถึงระยะที่ 4 แต่ในแม่กุ้งทดลอง ฮอร์โมนขึ้นสูงในรังไข่ระยะแรก คาดว่าเนื่องมาจากการที่แม่กุ้งได้รับอาหารฮอร์โมนต่อเนื่องมาเป็นระยะเวลา 1 เดือน จากนั้นระดับฮอร์โมนในเลือด จะลดต่ำลงในรังไข่ระยะที่ 2 และ 3 และกลับสูงขึ้นอีกในรังไข่ระยะที่ 4